Bir insanın gözlerinin önünde büyümek unutma eylemini zorluyor

O insanın gözbebeklerinden sakındığı kadar onun kalbini incitmek, farketmeden istemeden de olsa, karşılıksız seni yaralamaya yetiyor.

Her aşk melodisinde

Her gülüşte

Her sessiz gecede onun hayalet gibi odana, hayallerine, kalbine sızması ne demek oluyordu?

Sorularla anlam çıkarmaya çalıştığım hayatım onsuz geçmek zorunda diye niye üzülüyordum?

Eksikliği neden bu kadar özlem dolu?

Alt tarafı unutmalıyım

Hayatı onunla paylaştığımı silmeliyim hafızamdan

Birbirlerine aşk dolu yakınlıklarıyla kıskandıran iki sevgiliden bile yakın oluşlarımızı

Neredeyse aynı nefeslere boğulduğumuzu

Hep dilediğim huzuru kollarında bulduğumu

Kalbime güneş olup doğuşunu

Bir olmak istediğim tendeki sıcaklığı hissettirişini

Alt tarafı ben oluşunu Unutmalıyım.

Gözlerin önünde büyüyen bu deli kız unutmalı.

Son’lara takılıp kaldık defa’larca

Ayrı yapamıyor olsak da

Aynı da olamadık

Hüzünlü sonlar

Güzel başlangıçlar gerektirirmiş

Ne zaman başlamıştık?

Ne zaman bittik, son mu bulduk şimdi?

Keşkelerle baktık durduk birbirimize

Birlikte uyumak varken

Birlikte uyanabilmek varken

Düşlerimizde yok olduk birer birer

Bitmeyen geceleri bıraktık ardımızda

İyiyiz şimdi ikimiz de, iyiyiz işte…

“Son defa görsem seni

Kaybolsam yüzünde

Son defa yenilsem sana

Hiç anlamasan da

Son defa benim olsan

Uyansam yanında”

Her dinlediğimde zihnimde beliren yüzün aynı

“Nasılsın

Nasıl gitti

Alıştın mı sen de

Rahat mısın artık İstanbulda

Bulabildin mi sonunda

Hep anlattığın

O meşhur huzuru”

Yüzme bilmediğim halde

Deli cesaretiyle derin bir denize atlamış gibiyim

Çırpınıyorum belirsiz biryere

Ortada ne bir kara

Ne de yolunu kaybetmiş bir gemi

Gözüken sisli dalgalar yüzeyinde

“İyiyim ben

Hep aynı şeyler işte”

Değişmedim hala        

Aynı delilik

Aynı hırçınlık

Aynı yalnızlık

Şimdi ayrı son’larımızda

İyiyiz ikimizde, defa’larca iyiyiz…

Döktüğüm birkaç damla ne kadar temsil edebilir ağırlığını yorgunlukların, kırgınlıkların…

“Hayat zor” demeyi artık bıraktım… Koskoca ömrü geçtim çünkü nefes almak zor artık, büyük bir sorumluluk. Kimse bilmezken ruhunun derinliklerini, kendinle hesaplaşman yetmiyormuş gibi saldırıya geçerler anında; aldatan sevgilin, affedemediğin benliğin, bağ kuramadığın insansılar, uzak kaldığın dostluklar, güven boşluğun, boyunduruğunda olduğun düzenin yığıntıları vs vs vs…

Bu savaşta yorgun bitiyorsun işte, bi oh çekimlik bile kalmadı nefesin… Güneş de dönmüş sırtını, unutulmaya yüz tutmuş gülücüklerin.

İşte bu yüzden yetmeyecek “of”lamaların

İşte bu yüzden taşımıyacak o birkaç damla hiçbir şeyin ağırlığını

İşte bu yüzden sen kendinle başbaşasın, tüm benliğinle direnebildiğin kadar yalnızsın…

Döktüğüm birkaç damla, temsil edemezsiniz ağırlığını yorgunlukların, kırgınlıkların.

atıştırmalıklarım,kulağımda son ses müziğim(özl. Kesha) veee önümde cağğnımıniçi teziiimm(!)..süper bir gece olucukkk ^^

Önemli olan yaşamak değildir, başarmak hiç değildir. Önemli olan insan kalmayı bilmektir.”
George Orwell
Reblogged from

“Aramızdan nefes sızmayacak kadar, yakınımda olduğun anları özledim”

Uupss… Karşıma çıkan yazıya bak. Ne hoş, özlem özlem özlem…

Kulağımdan kalbime akan melodilere ne demeli, “uzakta olman bitirmiyor bendeki yarımı… Özledim özledim inan…” Bu da özledim diyor işte! Bütün şarkılar, yazılar seni özlüyor. Ben seni özlüyorum bebeğim. ÇOK.

Aynada kendimi güzel gördüğümde gülümsüyorum. Hissediyorum, “seni seviyorum aşk” dediğini duyuyorum, gülümsüyorum. Dün de gülümsedim sana, sana bakarak boyadım kırmızıya küçük dudaklarımı. Saçlarımı sen koklarken taradım. “Hazırım, çıkalım.”

Hep beklerdin beni sabırla… Bekliyorsun da… “ Hazır-…”

Yalnızlıkla suçlanıyorum sürekli. Yanımda fiziksel bir varlık gerekiyormuş artık, onlar öyle söylüyor. Seni bilmiyorlar tabi… Düşlerime hapsettiğimi bilmiyorlar. Gözleri yalana bulanmış olanlar göremiyorlar yüzümdeki seni, sevgini… Anlamıyorlar gülüşlerimi, sen gibi bakamıyorlar gözlerime…

Uçtum.
Gözlerimi açtığımda, ondaydım. Gözlerimi açtığımda, onu görmeme gerek yoktu.
Gözlerimi açtığımda, ondaydım. Hissedebiliyordum.
Uçtum.”

Küçüğüm kendi aşkını akıttı bu satırlarda… Biraz seni tattım sanki. Gözlerim bebeğim gözlerine değdi. Utanmadan, korkmadan…

“Hazırım, çıkalım mı?”

okadr kar yağdı penceremden bakıp sahlep keyfi yapmadım, güneşli havada aklıma geldi ! garibim garipsin garip.

[Flash 10 is required to watch video]

ahaha :D